സഹിഷ്ണുത ഒരു കാപട്യമാണ്‌

സഹിഷ്ണുത എന്നാല്‍ അത്ര മനോഹരമായ ഒരു വാക്കോ വികാരമോ അല്ല. ശ്രീകണ്‌ഠേശ്വരം ജി താണുപിള്ളയുടെ ശബ്ദതാരാവലിയില്‍ സഹിഷ്ണു എന്നാല്‍ സഹിക്കുന്നവനാണ്. അതായത് വേദനയും ദുരിതവും ദു:ഖവും സഹിക്കുന്നതു പോലുള്ള ഒരുതരം സഹനം. മതങ്ങള്‍ തമ്മിലും ജാതികള്‍ തമ്മിലും മനുഷ്യര്‍ തമ്മിലും ഹീനമായ ആ വികാരം വേണമെന്നാണ് നമ്മള്‍ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഞാന്‍ അത്തരം സഹിഷ്ണുതക്ക് എതിരാണ്. കാരണം ഒരു നേരിയ വേദന പോലും സഹിക്കാന്‍ സാധ്യമല്ലാതിരിക്കെ ഒരാള്‍ക്ക് മറ്റൊരാളെ അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു മതത്തിന് മറ്റൊരു മതത്തെ എങ്ങനെ സഹിക്കാനാവും? ഒന്നിനെ ഒന്നായി കാണാന്‍ അനുവദിക്കാത്ത കാഴ്ചയുടെ വൈകല്യമാണ് പലതിന്റെ സൃഷ്ടിക്ക് കാരണം. പലത് നിലനില്‍ക്കുന്ന കാലത്തോളം അസഹിഷ്ണുതയും നിലനില്‍ക്കും. കാരണം പലതിന്റെ കൂടപ്പിറപ്പാണ് അസഹിഷ്ണുത എന്നത്. ഭൂമിയില്‍ ദൈവമല്ലാത്തതെല്ലാം ഉള്ളതായി തോന്നുമെന്ന് ദൈവദശകത്തില്‍ ശ്രീനാരായണഗുരു പറഞ്ഞതുപോലെ പലത് ഇന്ന് യാഥാര്‍ത്ഥ്യവും ഏകം സാങ്കല്പവുമാണ്.

ഏകം അനേകമായതിന് പുറമെ ആ അനേകത്തിലെ പല ഏകവും പലതായി വിഘടിക്കുന്നതാണ് ലോകത്തിലെ തന്നെ മതക്കാഴ്ച. ഇസ്‌ലാം ഒന്നാണെങ്കിലും അതിലെ സുന്നികളെ ശിയാക്കള്‍ക്കും ശിയാക്കളെ സുന്നികള്‍ക്കും സഹിക്കാനാവുന്നില്ല. കേരളത്തിലെ സുന്നികളില്‍ തന്നെ ഇകെ, എപി വിഭാഗങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ ഏറ്റുമുട്ടുന്നു. അക്രമം, മതപാഠശാല അക്രമം, കൊലപാതകം തുടങ്ങിയവ ഇതിന്റെ ഭാഗമായി സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. ക്രിസ്ത്യാനികളും വിവിധ വിഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു. കേരളത്തില്‍ സുറിയാനി-യാക്കോബായ സംഘട്ടനങ്ങള്‍ വ്യാപകമാണ്. ഹിന്ദുമതത്തില്‍ ജാതികള്‍ തമ്മിലുള്ള ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞുമുള്ള യുദ്ധം സാര്‍വ്വത്രികം. ഒരൊറ്റ മതത്തിനകത്തുള്ളരുടെ സംഘര്‍ഷങ്ങളുടെ ചിത്രം ഇതാണെങ്കില്‍ രണ്ടു മതങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ എങ്ങനെ യോജിച്ചുപോകാനാണ്.. വിവിധ മതവിശ്വാസികള്‍ തമ്മില്‍ എങ്ങനെ സഹിഷ്ണുത പുലര്‍ത്താണ്...അങ്ങനെയൊരു സഹിഷ്ണുത ഉണ്ടെങ്കില്‍ തന്നെ അത് അഭിനയമോ കയ്പുള്ള മരുന്ന് കഴിക്കുന്നതു പോലുള്ളൊരു സഹനമോ അല്ലാതെ മറ്റെന്താണ്..?
അസഹിഷ്ണുതക്കെതിരെ സഹിഷ്ണുതയല്ല; ഏകത്വത്തിലേക്കുള്ള ഒരു മടക്കയാത്രയാണാവശ്യമെന്ന് ഞാന്‍ കരുതുന്നു. അനേകം അതിന്റെ വേരുകളെ അന്വേഷിക്കണം, തായ് വേരിനെ കണ്ടെത്തണം. അനേകത്തിന് തിരിച്ചുപോയി ഏകമായി മാറാന്‍ ഓരോന്നിന്റെയും ഈഗോ അനുവദിക്കില്ലെന്നറിയാം. എന്നാല്‍ ആദ്യം എല്ലാം ഒന്നായിരുന്നു എന്ന ബോധത്തില്‍ എത്തിച്ചേരാനെങ്കിലും ഇതുവഴി സാധിക്കും. ഇത് അദ്വൈതമാണ്. രണ്ടായ ഒന്ന,് അതായത് ഒന്നായ രണ്ട്. ഇന്ത്യക്ക് മാത്രമുള്ള മരുന്നല്ലിത്..ലോകത്തിനാകെയുള്ളതാണ്. മനുഷ്യകുലത്തിനു മാത്രമല്ല; എല്ലാ ജീവജാലങ്ങള്‍ക്കുമുള്ളതാണ്. മുസ്‌ലിമായ ഞാനും ഹിന്ദുവായ നീയും മാത്രമല്ല; ആ നില്‍ക്കുന്ന മരവും ഈ ഓടുന്ന മൃഗവും ഒന്നുതന്നെയാണ്...ഞാന്‍ തന്നെയാണ്.

അര്‍ത്ഥരാഹിത്യങ്ങളുടെ അര്‍ത്ഥം

അര്‍ത്ഥമറിയാതെ വല്ല ഗ്രന്ഥങ്ങളും ആരെങ്കിലും പാരായണം ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അത് പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കണമെന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം. കാരണം അര്‍ത്ഥം അറിയില്ല എന്ന കാരണത്താല്‍ തന്നെ അത് വായിക്കുമ്പോള്‍ വായിക്കുന്ന സമയത്തെങ്കിലും വായിക്കുന്നയാളുടെ മനസ്സില്‍ ഒരു ചിത്രവും പതിയുന്നില്ല. അതിനാല്‍ ആ സമയത്ത് ഏതെങ്കിലും ആശയങ്ങളോ ആശകളോ അവിടെ മുളപൊട്ടുന്നില്ല. ചിന്തിക്കാനും ആകുലപ്പെടാനും ആഹ്ലാദിക്കാനും ഒന്നുമില്ലാത്ത ഈ അവസ്ഥയെ മനസ്സിന് ഏറെ നേരം സഹിക്കാനാവാത്തതിനാല്‍ ഇത്തരം വായന തുടരുമ്പോള്‍ ആ സമയത്തെങ്കിലും മനസ്സിന് അപ്രത്യക്ഷമാകേണ്ടി വരുന്നു. അതായത് അപ്പോള്‍ അവര്‍ നിര്‍മ്മനരാകുന്നു എന്നര്‍ത്ഥം.

ഒരുവന് അയാളെ കണ്ടുമുട്ടാന്‍ സാധിക്കുന്ന അപൂര്‍വ്വം അവസരങ്ങളിലൊന്നാണ് ആശയോ നിരാശയോ മോഹമോ മോഹഭംഗങ്ങളോ സന്തോഷമോ ദു:ഖമോ ഇല്ലാത്ത നിര്‍മ്മനാവസ്ഥ. ദീര്‍ഘകാലത്തെ ധ്യാനം കൊണ്ടുപോലും ചിലപ്പോള്‍ ഇത് സാധ്യമാവണമെന്നില്ല. അതിനാല്‍ അര്‍ത്ഥമറിയാത്ത വായനകള്‍ ഒരിക്കലും അര്‍ത്ഥരഹിതമല്ല.

മുകളില്‍ നിന്ന് കാണുന്ന ആള്‍

മുകളില്‍ നിന്ന് എല്ലാം ഒരാള്‍ കാണുന്നുണ്ട് എന്നു കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ആകാശത്തു നിന്ന് ആരോ സദാ എത്തിനോക്കുന്നുണ്ട് എന്ന ഇമേജാണ് പലരുടെയും മനസ്സില്‍ പതിയുന്നത്. ഭൂമിയില്‍ സത്യവും സമാധാനവും വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന ആ വിശ്വാസത്തെ വിശ്വസിക്കുന്നവര്‍പോലും പൂര്‍ണമായി വിശ്വസിക്കാതിരിക്കാനോ അവിശ്വസിക്കാനോ ഇടയാക്കുന്നത് ആ ഇമേജാണ്. വ്യാഖ്യാനത്തിലെയോ ആഖ്യാനത്തിലെയോ സര്‍ഗാത്മകയില്ലായ്മയാണ് അത്തരം ഒരു ഇമേജ് സൃഷ്ടിച്ചത്.
മുകളില്‍ നിന്ന് എല്ലാം കാണുന്ന ആ ആള്‍ ഞാന്‍ തന്നെയാണെന്നും ആ ഞാന്‍ നീ തന്നെയാണെന്നും ഞാനും നീയും തന്നെയാണ് മുകളില്‍ നിന്നു കാണുന്ന ആ ആള്‍ എന്നും മുകളില്‍ നിന്ന് എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ ആകാശത്തുനിന്നല്ലെന്നും സമഗ്രമായ കാഴ്ച ലഭ്യമാകുന്നതിന് ശരിതെറ്റുകളെ അതില്‍ നിന്ന് അല്പം മാറി ഉയര്‍ന്ന തലത്തില്‍ നിന്ന് നോക്കിക്കാണലാണെന്നും അതിനെ വിശദീകരിക്കുമ്പോള്‍ ആ ഇമേജ് മാറുന്നതോടൊപ്പം ആ വിശ്വാസത്തിന് ഒരു വിശാലതയും അനുഭവപ്പെടുന്നു.

മരണത്തെക്കുറിച്ച്...

മരണം ജീവിതത്തിന്റെയോ ജീവന്റെയോ അന്ത്യമാണെന്നുള്ള ധാരണയായിരിക്കണം നമ്മുടെ ഇത്രയും വലിയ മരണഭയത്തിന് കാരണം. മരണം അന്ത്യമല്ല; മറ്റൊരിടത്തേക്കുള്ള യാത്രയോ അവസ്ഥയില്‍ നിന്നുള്ള പരിവര്‍ത്തനമോ ആണെന്ന തോന്നലുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ഒരു യാത്രയോടുള്ള മനോഭാവം നമുക്ക് മരണത്തോടും ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു. അങ്ങനെ വരുമ്പോള്‍ നേരത്തെ കാലത്തെ യാത്രക്കുള്ള ഒരുക്കങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവും, എത്തുന്ന ഇടത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആകാംക്ഷയും ഉത്കണ്ഠയുമുണ്ടാകും, യാത്രപറച്ചിലുണ്ടാവും, ഒരു കാത്തിരിപ്പുണ്ടാവും. അതൊന്നും ഒരു മരണത്തിലും സംഭവിക്കുന്നതായി കണ്ടിട്ടില്ല. അതേസമയം ചുറ്റുമുള്ളവര്‍ മരിച്ചുതീരുമ്പോഴും ഞാന്‍ മരിക്കില്ലെന്ന ഉറപ്പും അവസാനിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ജീവിതത്തെ വലിച്ചുകുടിക്കാനുള്ള ത്വരയും അള്ളിപ്പിടിച്ചിരിക്കാനുള്ള ശ്രമവുമാണ് ദൃശ്യമാവുന്നത്.
സമൂഹത്തില്‍ ബഹുഭൂരിഭാഗം മനുഷ്യരും ഏതെങ്കിലും മതത്തില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവരാണ്. ആ മതങ്ങള്‍ അനുശാസിക്കുന്ന കര്‍മ്മങ്ങളും ആചാരങ്ങളും അനുഷ്ഠിക്കുന്നവരാണ്. തങ്ങളുടെ മതത്തെയോ ദൈവത്തെയോ മറ്റാരെങ്കിലും വിമര്‍ശിച്ചാല്‍ അവരെ വെറുതെവിടാത്തവരും മതത്തിനും ദൈവത്തിനും വേണ്ടി മരിക്കാന്‍ തയാറാകുന്നവരുമാണ്. വിശ്വസിക്കുകയും അനുസരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ മതങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം മരണത്തെക്കുറിച്ച് ഏകദേശം ഒരേ അഭിപ്രായമാണ്. ഹിന്ദു മതം പുനര്‍ജ്ജന്മത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോള്‍ ഇസ്്ലാം മതം പരലോകവും സ്വര്‍ഗ്ഗനരകങ്ങളും വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. കൃസ്‌സ്തു മതവും സ്വര്‍ഗ്ഗം ഉദ്ഘാഷിക്കുന്നു. എന്നിട്ടും ഈ വിശ്വാസികള്‍ എന്തുകൊണ്ട് മരണം അവസാനമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലാവാത്തത്. മതം പറയുന്ന മറ്റു കാര്യങ്ങളില്‍ വിശ്വസിക്കുകയും മതത്തിനു വേണ്ടി ജീവന്‍ നല്‍കുകകയും ചെയ്യുന്നവര്‍ മരണത്തെക്കുറിച്ച് മാത്രം എന്തേ മതങ്ങളെ അവിശ്വസിക്കുന്നു..? ഇതുവായിക്കുന്ന മതവിശ്വാസികള്‍ തങ്ങള്‍ മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മതം പറയുന്നത് വിശ്വസിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഒരിക്കലും സമ്മതിച്ചുതരാന്‍ സാധ്യതയില്ല. അവര്‍ തീര്‍ച്ചയായും ചോദിക്കും, തങ്ങള്‍ മരണത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ മതം പറയുന്നത് വിശ്വസിക്കുന്നില്ലെന്ന് ആരു പറഞ്ഞു, എങ്ങനെ മനസ്സിലായി എന്നൊക്കെ. അവരോട് എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് അതൊന്നും ആരും ആരോടും പറയേണ്ട കാര്യമില്ലെന്നും മതവിശ്വാസികള്‍ളുടെ മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മനോഭാവം മരണം അവസാനമല്ല എന്നായിരുന്നെങ്കില്‍ ഇന്ന് ഈ ലോകം ഇങ്ങനെയായിരിക്കുകയില്ല എന്നുമാണ്.

ഹൂറിയെ മോഹിച്ചല്ലാതെ...

ഒരു വിശ്വാസിയും അവിശ്വാസിയും ഒരേ നന്മ ചെയ്യുകയാണെങ്കില്‍ കൂടുതല്‍ മാനിക്കപ്പെടേണ്ടത് അവിശ്വാസിയുടെ നന്മയെ ആണെന്നു തോന്നുന്നു. കാരണം, മതവിശ്വാസി നന്മ ചെയ്യുന്നത് സ്വര്‍ഗ്ഗം മോഹിച്ചും തിന്മ ചെയ്യാതിരിക്കുന്നത് നരകത്തെ ഭയന്നുമാണ്. എന്തെങ്കിലും മോഹിച്ച് വല്ലതും ചെയ്യുക എന്നത് ഒരുതരം കച്ചവടമാണ്.
നിരീശ്വരവാദിയാകട്ടെ നന്മ ചെയ്യുന്നതും തിന്മ ചെയ്യുന്നതും എന്തെങ്കിലും മോഹിച്ചോ എന്തിനെയെങ്കിലും ഭയന്നിട്ടോ അല്ല. അവന്റെ നന്മതിന്മകളില്‍ യാതൊരു കച്ചവടവുമില്ല. ആരെങ്കിലും സദാ തന്നെ നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന ബോധവും അവനില്ല. വെറുതെ ആണ്... ആ വെറുതെയെ ആയിരിക്കണം സ്‌നേഹമെന്ന് വിളിക്കപ്പെടേണ്ടത്. ആരെങ്കിലും കാണുന്നു എന്ന ബോധമില്ലാതെ, യാതൊന്നും മോഹിക്കാതെ, ഒന്നിനെയും ഭയപ്പെടാത്തെ ശരിയാരിക്കുന്ന ഒരാള്‍ മാത്രമാണ് യഥാര്‍ത്ഥ ശരി.

മനുഷ്യന്‍ ഒരു അസംതൃപ്ത മൃഗം

വിവേകമില്ലാത്ത മനുഷ്യരുടെ എണ്ണം നിമിഷം പ്രതി പെരുകിവരുന്ന സാഹചര്യത്തില്‍ വിവേകമുള്ള മൃഗം എന്ന മനുഷ്യന്റെ നിര്‍വ്വചനം മാറ്റേണ്ട സമയമായി എന്നു തോന്നുന്നു. മനുഷ്യന്‍ ഒരു വിവേകമുള്ള മൃഗമാണെങ്കില്‍ എല്ലാ മനുഷ്യനിലും എല്ലാ സമയത്തും വിവേകം ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാല്‍ അത് എല്ലാ മനുഷ്യരിലും ഇല്ല എന്നു മാത്രമല്ല ഉള്ളവരില്‍ തന്നെ എല്ലാ സമയത്തും ഇല്ല എന്നാണ് ഞാന്‍ കഴിഞ്ഞ 25 വര്‍ഷക്കാലം മനുഷ്യനെ നിരിക്ഷിച്ചതില്‍ നിന്ന് മനസ്സിലായത്. വിവേകം നഷ്ടമാവുമ്പോള്‍ മനുഷ്യന്‍ വിവേകമില്ലാത്ത മൃഗം പോലും ആവുന്നില്ല. മൃഗത്തേക്കാളും നീചവും പൈശാചികവുമായ സ്വഭാവമാണ് അവനില്‍ പ്രകടമാവുന്നത്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ അരിസ്റ്റോട്ടല്‍ മനുഷ്യന് നല്‍കിയ Rational Animal പദവി കാലഹരണപ്പെട്ടതായി എനിക്കു തോന്നുന്നു. പകരം മനുഷ്യനെ ഒരു അസംതൃപ്ത മൃഗം (Unsatisfied Animal) എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാമെന്നാണ് തോന്നുന്നത്. വിവേകമുള്ള മൃഗത്തേക്കാളും മനുഷ്യന്‍ ഈ വിശേഷണത്തിന് അര്‍ഹനാവുന്നത് അസംതൃപ്തി ഇല്ലാത്ത ഒരു മനുഷ്യനും ഇല്ല എന്നതുകൊണ്ടാണ്. ഈ നിര്‍വ്വചനത്തിന് അതീതരായി ആരെങ്കിലും ഉണ്ടെന്ന് ഏതെങ്കിലും സൂഫിയോ ബുദ്ധനോ തര്‍ക്കിക്കുകയാണെങ്കില്‍ ഞാന്‍ അവരോട് പറയും എന്നാല്‍ അവര്‍ മനുഷ്യരായിരിക്കില്ലെന്ന്.
.......................................
എന്നെ ഇങ്ങനെയൊരു അന്വേഷണത്തിന് നിരന്തരം പ്രേരിപ്പിക്കുകയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത ഞാന്‍ കാണുകയും കേള്‍ക്കുകയും സഹിക്കുകയും വഹിക്കുകയും ചെയ്ത എല്ലാ നന്ദികെട്ട മനുഷ്യര്‍ക്കും നന്ദി