മരണം ജീവിതത്തിന്റെയോ ജീവന്റെയോ അന്ത്യമാണെന്നുള്ള ധാരണയായിരിക്കണം നമ്മുടെ ഇത്രയും വലിയ മരണഭയത്തിന് കാരണം. മരണം അന്ത്യമല്ല; മറ്റൊരിടത്തേക്കുള്ള യാത്രയോ അവസ്ഥയില് നിന്നുള്ള പരിവര്ത്തനമോ ആണെന്ന തോന്നലുണ്ടായിരുന്നെങ്കില് ഒരു യാത്രയോടുള്ള മനോഭാവം നമുക്ക് മരണത്തോടും ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു. അങ്ങനെ വരുമ്പോള് നേരത്തെ കാലത്തെ യാത്രക്കുള്ള ഒരുക്കങ്ങള് ഉണ്ടാവും, എത്തുന്ന ഇടത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആകാംക്ഷയും ഉത്കണ്ഠയുമുണ്ടാകും, യാത്രപറച്ചിലുണ്ടാവും, ഒരു കാത്തിരിപ്പുണ്ടാവും. അതൊന്നും ഒരു മരണത്തിലും സംഭവിക്കുന്നതായി കണ്ടിട്ടില്ല. അതേസമയം ചുറ്റുമുള്ളവര് മരിച്ചുതീരുമ്പോഴും ഞാന് മരിക്കില്ലെന്ന ഉറപ്പും അവസാനിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ജീവിതത്തെ വലിച്ചുകുടിക്കാനുള്ള ത്വരയും അള്ളിപ്പിടിച്ചിരിക്കാനുള്ള ശ്രമവുമാണ് ദൃശ്യമാവുന്നത്.
സമൂഹത്തില് ബഹുഭൂരിഭാഗം മനുഷ്യരും ഏതെങ്കിലും മതത്തില് വിശ്വസിക്കുന്നവരാണ്. ആ മതങ്ങള് അനുശാസിക്കുന്ന കര്മ്മങ്ങളും ആചാരങ്ങളും അനുഷ്ഠിക്കുന്നവരാണ്. തങ്ങളുടെ മതത്തെയോ ദൈവത്തെയോ മറ്റാരെങ്കിലും വിമര്ശിച്ചാല് അവരെ വെറുതെവിടാത്തവരും മതത്തിനും ദൈവത്തിനും വേണ്ടി മരിക്കാന് തയാറാകുന്നവരുമാണ്. വിശ്വസിക്കുകയും അനുസരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ മതങ്ങള്ക്കെല്ലാം മരണത്തെക്കുറിച്ച് ഏകദേശം ഒരേ അഭിപ്രായമാണ്. ഹിന്ദു മതം പുനര്ജ്ജന്മത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോള് ഇസ്്ലാം മതം പരലോകവും സ്വര്ഗ്ഗനരകങ്ങളും വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. കൃസ്സ്തു മതവും സ്വര്ഗ്ഗം ഉദ്ഘാഷിക്കുന്നു. എന്നിട്ടും ഈ വിശ്വാസികള് എന്തുകൊണ്ട് മരണം അവസാനമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലാവാത്തത്. മതം പറയുന്ന മറ്റു കാര്യങ്ങളില് വിശ്വസിക്കുകയും മതത്തിനു വേണ്ടി ജീവന് നല്കുകകയും ചെയ്യുന്നവര് മരണത്തെക്കുറിച്ച് മാത്രം എന്തേ മതങ്ങളെ അവിശ്വസിക്കുന്നു..? ഇതുവായിക്കുന്ന മതവിശ്വാസികള് തങ്ങള് മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മതം പറയുന്നത് വിശ്വസിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഒരിക്കലും സമ്മതിച്ചുതരാന് സാധ്യതയില്ല. അവര് തീര്ച്ചയായും ചോദിക്കും, തങ്ങള് മരണത്തിന്റെ കാര്യത്തില് മതം പറയുന്നത് വിശ്വസിക്കുന്നില്ലെന്ന് ആരു പറഞ്ഞു, എങ്ങനെ മനസ്സിലായി എന്നൊക്കെ. അവരോട് എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് അതൊന്നും ആരും ആരോടും പറയേണ്ട കാര്യമില്ലെന്നും മതവിശ്വാസികള്ളുടെ മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മനോഭാവം മരണം അവസാനമല്ല എന്നായിരുന്നെങ്കില് ഇന്ന് ഈ ലോകം ഇങ്ങനെയായിരിക്കുകയില്ല എന്നുമാണ്.
No comments:
Post a Comment