ഒരു വിശ്വാസിയും അവിശ്വാസിയും ഒരേ നന്മ ചെയ്യുകയാണെങ്കില് കൂടുതല് മാനിക്കപ്പെടേണ്ടത് അവിശ്വാസിയുടെ നന്മയെ ആണെന്നു തോന്നുന്നു. കാരണം, മതവിശ്വാസി നന്മ ചെയ്യുന്നത് സ്വര്ഗ്ഗം മോഹിച്ചും തിന്മ ചെയ്യാതിരിക്കുന്നത് നരകത്തെ ഭയന്നുമാണ്. എന്തെങ്കിലും മോഹിച്ച് വല്ലതും ചെയ്യുക എന്നത് ഒരുതരം കച്ചവടമാണ്.
നിരീശ്വരവാദിയാകട്ടെ നന്മ ചെയ്യുന്നതും തിന്മ ചെയ്യുന്നതും എന്തെങ്കിലും മോഹിച്ചോ എന്തിനെയെങ്കിലും ഭയന്നിട്ടോ അല്ല. അവന്റെ നന്മതിന്മകളില് യാതൊരു കച്ചവടവുമില്ല. ആരെങ്കിലും സദാ തന്നെ നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന ബോധവും അവനില്ല. വെറുതെ ആണ്... ആ വെറുതെയെ ആയിരിക്കണം സ്നേഹമെന്ന് വിളിക്കപ്പെടേണ്ടത്. ആരെങ്കിലും കാണുന്നു എന്ന ബോധമില്ലാതെ, യാതൊന്നും മോഹിക്കാതെ, ഒന്നിനെയും ഭയപ്പെടാത്തെ ശരിയാരിക്കുന്ന ഒരാള് മാത്രമാണ് യഥാര്ത്ഥ ശരി.
No comments:
Post a Comment